تقریبا از 70 سال پیش تا چند سال قبل اکثر تلویزیون ها دارای فناوری یکسانی به نام "لوله ی پرتوی کاتدی" ( Cathode Ray Tube : CRT ) بودند و بر اساس آن ساخته می شدند. در تلویزیون های CRT یک تفنگ ( شلیک کننده )، پرتوهای الکترون را به داخل یک لوله ی بزرگ شیشه ای شلیک می کرد. الکترون ها ، اتم های فسفر را در روی صفحه ای در انتهای لوله ( صفحه ی نمایش ) تحریک می کردند ، و باعث می شدند که اتم های فسفر نور تولید کنند. تصویر تلوزیون به وسیله ی این نقاط نوارنی تشکیل می شد. تصویر در این تلویزون ها ، موج دار و مرتعش بود. و یک مشکل بزرگ داشتند وآن حجم بزرگ آنها بود. برای بزرگ تر کردن صفحه ی نمایش در تلویزیون های CRT بایستی طول لوله را نیز افزایش می دادند ( برای دستیابی شلیک کننده به تمام نقاط صفحه نمایش ). پس متعاقبا یک تلویزیون با صفحه ی نمایش بزرگ وزن بالایی پیدا می کرد و جاگیر بود. اما با استفاده از فناوری های دیگر در تولید تصویر، تلویزیون های جدید اعم از LED ، plasma یا LCD دیگر مشکلات فناوری CRT را ندارند که مهمترین آنها همان مسئله ی حجم است و فناوری جدید باعث کاهش حجم و صرفه جویی در فضا می شود.
بر اساس اطلاعات در یک سیگنال تصویری، تلویزیون هزاران نقطه در صفحه نمایش را به وسیله ی پرتوی پر قدرت الکترون نورانی می کند. ( به این نقطه ها پیکسل می گویند.) در اکثر سیستم ها ، از سه رنگ قرمز ، آبی و سبز استفاده می شود که به صورت زوج وار در صفحه ی نمایش گسترده شده اند. به وسیله ی ترکیب این سه رنگ به نسبت های مشخص ، تلویزیون می تواند بقیه ی رنگ های فرعی را تولید کند. طرح کلی یک نمایشگر plasma استفاده کردن از یک حباب فلورسنت کوچک و رنگی برای تشکیل تصویر است. هر پیکسل متشکل از سه نور فلورسنت ( فلوئورسان ) است ؛ یک نور قرمز ، یک نور آبی و یک نور سبز. درست همانند تلویویزن های CRT ، تلویزیون های plasma نیز برای تولید رنگ های مختلف ، شدت سه نور اصلی را تغییر می دهد و به نسبت های معیین آن ها را ترکیب می کند. عنصر اصلی در یک نور فلورسنت ، پلاسما است ؛ یک گاز که از سه یون سلیس آزاد ( اتم های باردار شده به وسیله ی الکتریسیته ) و الکترون تشکیل شده است. در شرایط عادی ، یک گاز عمدتا از ذرات غیر باردار تشکیل شده است. به عبارت دیگر یک اتم مشخص از یک گاز دارای تعداد یکسانی پروتون و الکترون است. بارهای منفی در بالانس کامل با بارهای مثبت هستند، بنابر این اتم در کل خنثی است. اگر با ایجاد یک ولتاژ الکتریکی در یک گاز الکترون های آزاد زیای را به گاز وارد کنید، شرایط به سرعت تغییر می کند؛ الکترون های آزاد با برخورد به اتم های کاز، الکترون های اتم را آزاد می کنند؛ با آزاد شدن این الکترون ها ، اتم بالانس خود را از دست می دهد واتم دارای بار مثبت می شود و اصطلاحا به یون تبدیل می شود. در یک پلاسما که جریان الکتریکی در آن وجود دارد ، ذرات دارای بار منفی به سمت نقاط با بار مثبت هجوم می آورند. و به عکس ذرات دارای بار مثبت نیز به سمت نقاط با بار منفی متمایل می شوند. در این میان ، ذرات پیوسته به یکدیگر بر خورد می کنند. این برخورد ها ، اتم های گاز در پلاسما را تحریک می کند ؛ و باعث می شود تا اتم ها انرژی را به وسیله ی فوتون آزاد کنند. اتم های زئون و نئون که در نمایشگرها ی پلاسما به کار رفته اند ، هنگام تحریک شدن، فوتون های نور را آزاد می کنند. اساسا این اتم ها فوتون های نوری ماورا بنفش را ساتع می کنند. که در دید انسان نامرئی هستند. اما فوتون های ماورا بنفش می توانند برای برانگیخته کردن فوتون های نور مرئی به کار گرفته شوند.

ادامه دارد ...