بمب فوزیونی ( fusion bomb ) یا بمب ذوب کننده، یا بمب فیوژنی به نوعی بمب گفته می شود که اساس آن واکنش همجوشی هیدروژن است و قدرت آن بسیار بیشتر از یک بمب هسته ای ( اتمی ) معمولی است. ماده ی اصلی به کار رفته در این بمب ها، ایزوتوپ تریتیوم هیدروژن است. وبه این علت است که هیدروژن سبک ترین عنصر در حال حاضر است و بهترین گزینه برای بمب فوزیونی ( فیوژنی ) به حساب می آید. یک بمب فیوژنی، در اصل به خودی خود یک بمب فیوژنی یا واکنش فیوژنی خالص وتنها نیست. در واقع یک واکنش شکافت هسته ای- fission نقش چاشنی و راه انداز واکنش را دارد. این به خاطر این است که انفجار اکثر بمب ها ی هیدروژنی به صورت مرحله ای است. مرحله اول، انفجار یک بمب معمولی شکافت هسته ای است. این در واقع چاشنی و آغاز کننده ی کار است. واکنش شکافت هسته ای به همراه آزاد شدن نوترون و گرما است. این گرما وحالت خاص بمب ( که مانند وسایلی است که غذا را با فشار و بخار می پزند ) باعث آغاز همجوشی هیدروژن در مرحله ی دوم می شود که انفجار شدید تر از مرحله قبل را به همراه دارد. چند کشور پیشرفته در زمینه ی فناوری هسته ای، این نوع بمب را در زرادخانه های خود دارند. البته این نوع بمب تا به حال در هیچ جنگی استفاده نشده است؛ ولی بعد از جنگ جهانی دوم، در رقابت تسلیحاتی بین شوروی و آمریکا، بمب ها ی هیدروژنی در معرض تست قرار گرفتند. البته این گونه بمب ها، جنبه ی باز دارنده گی نیز دارند و شاید یکی از دلایلی که جنگ سرد بین شوروی و آمریکا تبدیل به جنگ گرم نشد مسلح بودن دو کشور به این گونه بمب ها بود و ترس دو کشور از استفاده شدن این بمب ها باعث پایان یافتن آن شد. ولی در هر صورت اینگونه بمب ها و دیگر سلاح های کشتار جمعی ، خطر ناک و غیر انسانی است و بایستی که کشورها به فکر نابودی آن ها باشند. اولین بمب هیدروژنی به نام "Ivy mike" در سال 1952 در اقیانوس آرام تست شد. این بمب با اینکه اولین بمب هیدروژنی ساخته شده بود ، قدرتی 450 برابر بمب هسته ای ناکازاکی داشت. بزرگترین بمب هیدروژنی توسط شوروی ( روسیه ) تست شد که "tsar" نام داشت و در سال 1964 آزمایش شد. چندین کشور به غیر از ایالات متحده آمریکا به این بمب ها دست پیدا کرده اند. روسیه وچین در طول رقابت تسلیحاتی هسته ای در طول جنگ سرد به این گونه سلاح ها دست پیدا کردند. کشور های دیگری نظیر ، هند ، بریتانیا و فرانسه نیز این فناوری را در اختیار دارند. اما شاید کشور های دیگری نیز به طور مخفیانه این بمب ها را در اختیار داشته باشند.