تکنولوژِی مخفی کاری Stealth tech :
آنتن یک رادار، امواج رادیویی را پیوسته به فضا می فرستد، این امواج با برخورد به هرشئ بازتاب می شوند، رادار مدت زمان این رفت و برگشت را اندازه گیری می کند و بدین ترتیب با اطلاعات به دست آمده می تواند فاصله اشیاء را محاسبه کند.
بدنه ی فلزی یک هواپیما برای منعکس کردن سیگنال های رادار بسیار مناسب است وتشخیص و ردیابی هواپیما را برای رادار آسان می کند. هدف تکنولوژی مخفی کاری یا رادار گریزی، ساخت هواپیماهایی است که در مقابل رادارها، نامرئی باشند. دو راه مختلف برای این کار وجود دارد :
1- شکل هواپیما طوری باشد که سیگنال های رادار را به اطراف پراکنده کند، (مانع بازگشت سیگنال ها به تجهیزات رادار شود.)
2- بدنه ی هواپیما از موادی باشد که سیگنال های رادار را جذب کند .( مانع بازتاب سیگنال ها شود.)
اکثر هواپیماهای معمولی دارای بدنه ی گرد و دایره ای هستند ؛ این شکل باعث ایرودینامیک شدن هواپیما میشود ، اما همچنین باعث بازتاب کننده رادار بودن ، نیز می شود . گرد بودن هواپیما باعث میشود تا سیگنال های رادار به هر قسمت هواپیما که برخورد کنند ، مقداری از آن ها بازتاب شوند. ولی هواپیما های رادار گریز دارای بدنه های مسطح و لبه های تیز و زاویه دار می باشند. هنگامی که سیگنال های رادار به این گونه هواپیما ها برخورد می کند منحرف می شوند و دیگر به رادار بر نمی گردند. به علاوه سطح یک هواپیمای رادار گریز می تواند دارای خاصیت جذب انرژی رادار شود. ( از مواد کامپوزیتی استفاده شود ) . نتیجه این است که یک هواپیمای غول پیکر B-2 spirit با استفاده از فناوری های پیشرفته ی مخفی کاری ، می تواند در دید رادار مانند یک پرنده ی کوچک در هوا باشد .

ادامه دارد ...