اورانیوم عنصری شبیه به آهن است ؛ مثل آهن، سنگ معدن آن را از زمین استخراج می کنند و سپس طی مراحلی اورانیم را از سنگ معدن جدا می کنند. هنگامی که فرایند مربوط به سنگ معدن به اتمام رسید ، ماده ای به دست می آید که اورانیوم اکسید نام دارد ؛ اورانیوم اکسید شامل دو نوع ( دو ایزوتوپ) اورانیوم می شود : اورانیم 238 و اورانیوم 235 . اورانیوم 235 ان چیزیست که برای ساخت بمب یا سوخت نیروگاه های هسته ای نیاز دارید ؛ اما اورانیوم اکسید بدست امده از سنگ معدن، شامل 99 درصد اورانیوم 238 می باشد و تنها 1 درصد ایروتوپ 235 دارد .پس شما نیاز دارید به طریقی اورانیوم 235 را از 238 ها جدا کنید . فرایند جدا سازی و بالا بردن درصد اورانیوم 235 را غنی سازی (enrichment) می نامند و سانتریفیوژ در مرکز این فرایند قرار دارد .

اورانیوم 235 (U235) اندکی سبکتر از اورانیوم 238 (U238) است ، و با استفاده از این اختلاف وزن شما قادر به جدا کردن این دو ایزوتوپ از یکدیگر هستید .اولین قدم برای غنی سازی ، واکنش دادن اورانیوم با اسید هیدروفلوریک که یک اسید بسیار پرقدرت است، می باشد ( که خود شامل چند مرحله است ) بعد از طی این مراحل شما به گاز هگزافلوراید اورانیوم دست پیدا می کنید . حال که اورانیوم به حالت گاز قرار دارد، کار کردن با آن راحت تر است؛ شما می توانید گاز را به داخل سانتریفیوژ وارد کرده و آن را به چرخش در آورید. در زمان چرخش سانتریفیوژ ، ایزوتوپ های 238 به علت وزن بیشتر به طرف اطراف و ایزوتوپ های 235 بیشتر به مرکز نزدیک می شوند. هنگامی که شما گاز را از مرکز دستگاه خارج می کنید، گاز دارای مقدار بیشتری U235 از قبل خواهد بود. این عملیات بر روی گاز به دست آمده بارها تکرار می شود تا سرانجام به گازی با غنای بالا ی U235 دست یابیم. در مراکز غنی سازی اورانیوم هزاران سانتریفیوژ به صورت سری به یکدیگر متصل هستند ، که در انتهای آن ها اورانیوم با غنای بالا به دست می آید . ساخت سانتریفیوژ ها با چالش ها و سختی های زیادی روبه رو است، چون سانتریفیوژها باید با سرعت بسیار بالا در حدود 100000 دور در دقیقه بچرخند . برای چرخش در این محدوده سانتریفیوژ باید دارای چند خصوصیت باشد :
1- دارای رتورهای بسیار قدرت مند ودر عین حال سبک باشد.
2- دارای رتورهای بسیار متعادل وبالانس شده باشد.
3- دارای قطعات مقاوم در برابر سرعت زیاد باشد .( قطعه هایی که در معرض اصطکاک قرار دارند ).
این سه ویژگی باعث می شود تا بسیاری از کشورها ، توانایی تولید این وسیله را نداشته باشند. اما فناوری وتحقیقات اخیر درباره ی توسعه ی ارزان تر و دقیق تر ( با کنترل کامپیوتری ) ابزارالات مورد نیاز ، کارها را راحت تر کرده است .به همین دلیل است که کشورهای بیشتری در حال اموزش غنی سازی اورانیوم هستند .
حال که به گاز هگزا فلوراید اورانیوم با غنای دلخواه دست یافته ایم ، باید دوباره آن را به حالت جامد تبدیل کنیم . این کار با اضافه کردن کلسیم امکان پذیر است ؛ کلسیم با فلوراید واکنش داده و به صورت نمک جدا می شود و اورانیوم خالص باقی می ماند . این اورانیوم خالص اماده ی استفاده در مقاصد صلح آمیز ( سوخت نیروگاه ها ) و مقاصد غیر صلح آمیز ( ساخت بمب های هسته ای ) است.