سیستم های حافظه هولوگرافیک سال هاست که در حال تحقیق و توسعه هستند. ان ها ظرفیت های بالاتری نسبت به cd ها،dvd هاو حتی نسل های بعدی دیسک ها مانند blue ray ،ارائه می دهند و انها دارای سرعت انتقال بیشتری نسبت به سرعت های دیسک های معمولی هستند.
پس چرا در طی سال ها این حافظه ها وارد بازار نشده اند؟ چندین مشکل عمده بر سر راه تولید انبوه این وسایل قرار دارد،که شامل قیمت و پیچیدگی هم می شود. تا به امروز این سیستم ها هزینه زیادی برای تولید دارند اما تغییرات اخیر به وسیله ی فناوری تولید بهینه (opt) دیسک های هولوگرافیک چند کاره را به عنوان یک انتخاب پایدار برای مصرف کننده گان تبدیل کرده است.
اولین قدم برای شناخت حافظه های هولوگرافیک ،این است که بدانیم ، هولوگرافیک یک روش ضبط نقش و الگوهای نور برای ایجاد یک شئ سه بعدی است. الگوهای ضبط شده نور هولوگرام(تصویر سه بعدی)نامیده می شود.
فرایند تولید هولوگرام به وسیله ی یک پرتوی متمرکز شده ی نور (یک پرتو لیزر)اغاز می شود. این پرتو لیزر به دو پرتو جداگانه تقسیم و شکافته می شود. یک پرتو مرجع (reference beam )که در اکثر طول فرایند بدون تغییر باقی می ماند ،و یک پرتو اطلاعات (information beam) که از یک تصویر(image)عبور داده می شود.وقتی که نور با یک تصویر مواجه می شود (برخورد می کند )،ترکیبش دچار تغییر می شود. وقتی که پرتوی اطلاعات به یک image برخورد می کند.پرتو ان image را در حالت موج خود حمل می کند وقتی که این دو پرتو همدیگر را قطع کردند ،حالتی از مداخله ی نور (light interence )به وجود می اید. اگر شما این الگوی تداخل نور را ضبط کنید(برای مثال در سطح بسپار حساس به نور یک دیسک)شما در اصل الگوی نوری تصویر را ضبط کرده اید.(توضیح :بسپار: جسمی که از ترکیب ذرات متشابه واز تکرار واحدهای ساختمانی یکنواخت ایجاد شده باشد.پلیمر) برای دریافت (بارخوانی )اطلاعات ذخیره شده در یک هولوگرام ،شما باید پرتوی مرجع را مستقیما به درون هولوگرام بتابانید.در هنگام بازتاب پرتو از هولوگرام ، ان دارای الگوی نوری تصویر ذخیره شده می باشد .سپس شما این پرتو را به یک سنسورcmos ، برای بازسازی تصویر اصلی می فرستید.
ادامه....